زمانی نه چندان دور- همین یكی دو دهه پیش- در میان ما ایرانی ها رایج شده بود كه آمریكا، انگلیس، اسرائیل یا احیانا فرانسه و آلمان، اجحافی را علیه ملت ما یا دیگر ملت های ستمدیده انجام دهند و سخنگوی وزارت خارجه ما به نمایندگی از ملت و حاكمیت ایران به ابراز نگرانی، ناخرسندی، انزجار و محكومیت بسنده كند. آنها قدرتمند بودند و زورش را داشتند، پس گویا مجاز بودند بر هر آنچه هوس كردند و میلشان كشید ولو جنایت و حق كشی و اهانت به یك ملت، جامه عمل بپوشانند. باید می سوختیم و می ساختیم. خون دل می خوردیم و دم فرو می بستیم. حتی همان ابراز انزجارها هم، نمك بر زخم ما می پاشید و داغ دلمان را تازه می كرد و دشمن مستكبر، گستاخ تر می شد. اما خداوند بر ملت اراده كرده و مؤمن ایران منت نهاد و چنان بر جایگاه عزت و قدرت نشاند كه ماجرا كاملا برعكس شد.
اگر روزگاری به یك اولتیماتوم انگلیس و روس یا آمریكا، ملت و حاكمیتی به تب و لرز می افتادند كه چه تدبیر كنند و پس از چند روز تحقیر، دولتمردان و حاكمان به كرنش ذلیلانه می پرداختند و زنجیر اسارت را بر گردن «ایران» محكم تر می كردند، و اگر حتی در روزگار پس از انقلاب با وجود به هم خوردن آن رابطه ظالمانه، قدرت ها تلخی هایی را بر ملت مظلوم ایران تحمیل می كردند، امروز به بركت استواری انقلاب اسلامی، ورق برگشته و این دشمن است كه در برابر قدرت یابی روزافزون ایران عزیز و احقاق حقوق ملت، مجبور است برای چند دهمین بار به اظهار نگرانی و ناخرسندی بسنده كند. در این چند سال اخیر، این تعبیر، تعبیری كاملا تكراری است كه مثلاً سخنگوی كاخ سفید یا وزارت خارجه آمریكا یا فلان سخنگوی دولتی اسرائیل و انگلیس در برابر فلان پیشرفت سیاسی، اقتصادی، فنی یا نظامی ایران ابراز نگرانی كردند؛ نمونه اخیر آن ابراز نگرانی مشترك سخنگویان دولت آمریكا و رژیم صهیونیستی نسبت به پرتاب موشك ماهواره بر «سفیر امید» است. جهان در این 5-4 سال اخیر بارها صدای انفجار بمب های خبری مربوط به موفقیت های بزرگ بین المللی، سیاسی، دیپلماتیك، اقتصادی یا فنی ایران را شنیده و طوعا یا كرها زبان به تحسین و شگفتی گشوده و تنها جاخوردن مستكبران را شاهد بوده كه با زبان بی زبانی می گفته اند ای بابا! چه خبر است، بی هوا چرت ما را پاره می كنید!
خشم تا مرز انفجار البته سزاوار آنهاست. حق باید داد كه از خشم كف بر لب بیاورند و زنجموره بزنند. اما حد خشم و اعتراض آنها همین است و دیگر هیچ! در همین قضیه اخیر بود كه روزنامه صهیونیستی یدیعوت آحارونوت با لحنی آكنده از خشم نوشت «پرتاب ماهواره بر ایران، دلیلی بر گسترش توانایی زیربنایی قدرتمند این كشور است. دیگر با حمله نظامی نمی توان بر آنها مسلط شد. هر بار ایرانی ها بخشی از موفقیت های خود را فاش می كنند و ما كشف می كنیم كه تا چه اندازه از نظر زیربنایی قوی شده اند. این زیربنای گسترده را نمی توان با بمباران چند تاسیسات متوقف كرد. ماهواره بر ایرانی بازی نیست بلكه از تهدید استراتژیك علیه ما پرده برمی دارد. اكنون هزاران دانشمند و مهندس در مراكز هسته ای ایران فعالیت می كنند.»
امروز كار به جایی رسیده كه آمریكایی ها و اسرائیلی ها هر روز چندبار همدیگر را به خاطر وضع پیش آمده، لعنت می كنند و مسئولیت وضعیت خاورمیانه جدید را متوجه یكدیگر می كنند. همین دیروز روزنامه اسرائیلی جروزالم پست، به سرزنش رابرت گیتس وزیر دفاع باهوش و گستاخ آمریكا پرداخته و او را به خاطر ضعف عملكردهایش به طعنه «بزرگترین دوست ایران»! خوانده است، حال آن كه گیتس به جای رامسفلد آمد تا شتاب و تحرك و قدرت ریسك بیشتری به بولدوزر نظامی آمریكا در برابر ایران و عراق و حزب الله و حماس و سوریه ببخشد و هم او بود كه به همراه رایس تلاش كرد لااقل از وخیم ترشدن اوضاع فلاكت بار آمریكا در عراق جلوگیری كند. اما حالا جروزالم پست به عنوان یك ناظر و رصدگر هراسان اسرائیلی چنین قضاوت می كند: «وزیر دفاع آمریكا تبدیل به بزرگترین دوست ایران شده است. او بسیار ضعیف عمل می كند. پس از حمله روسیه به گرجستان هیبت آمریكا كاملا فرو ریخت چرا كه واشنگتن عملا نتوانست كاری جز محكوم كردن انجام دهد. ناتوانی آمریكا به روسیه جرئت داد. تنها دستگاه های اطلاعاتی آمریكا مقصر نیستند بلكه رایس و گیتس هم مقصرند كه یك ماه پیش ادعا كردند برنامه های دفاعی آنها، آینده قدرت آمریكا را برای یك دهه تضمین خواهد كرد... در گزارشی كه گروه تحقیقاتی وابسته به وزیر دفاع آمریكا درباره مسائل عراق منتشر كرد، تاكید شده بود كه واشنگتن برای به دست آوردن حمایت منطقه ای و بین المللی در عراق باید دل ایران و سوریه و برخی كشورهای دیگر منطقه را به دست آورد اما هیچ اشاره ای به اسرائیل متحد دیرین آمریكا نشده بود. گیتس آن قدر كه این موضع را آشكار كرد، علیه برنامه اتمی ایران موضع آشكار اتخاذ نكرد، بلكه حتی در گزارشی مشترك با برژینسكی، توصیه كرد آمریكا برای حل مشكلاتش باید خود را هرچه بیشتر به ایران نزدیك كند. وزیر دفاع آمریكا اكنون یك چالش جدی برای اسرائیل است و اگر بوش امیدوار است با رگه ای باریك از اعتبار بین المللی كاخ سفید را ترك كند، باید گیتس را به كناری براند كه سیاست های او، اولین دوست و حامی ایران در درون كاخ سفید است.»
این قضاوت، درباره كسی است كه حتی همین اواخر هم ضمن تاكید بر سودمندی فشار دیپلماتیك و اقتصادی، تصریح كرد گزینه نظامی همواره باید روی میز باشد و كسی خیال نكند این گزینه منتفی است. بدین ترتیب در گرفتن گفت وگویی چنین مشاجره آمیز و ادبیاتی چنین تلخ و تند میان آمریكا و اسرائیل را باید بی سابقه دانست، دو رژیمی كه با هماهنگی كامل، بسیاری از خیانت ها و جنایت ها را در قبال ملت های ایران و عراق و لبنان و فلسطین و افغانستان و سایر ملت ها انجام داده اند.
در همین ماجرای گرجستان هم كه حاصل ده ها میلیارد دلار سرمایه گذاری در حوزه انقلاب مخملین- القای حمایت تمام عیار از دموكراسی سازی در كشورهای مختلف- در چند روز تبدیل به خاكستر شد، مشاجرات میان آمریكا و اسرائیل از یك سو، و میان این دو و چند كشور عضو ناتو با روسیه دیدنی بود. اسرائیل و حتی اروپای پیر و جوان آمریكا را سرزنش كردند كه این است همه آن دعاوی حمایت در برابر تهدیدها و معامله نكردن بر سر سرنوشت كشورها و دولت های دوست؟ و از آن سو روس ها بودند كه با هیجان و برافروختگی تمام، آداب دیپلماتیك را كنار نهاده، عقده های یكی دو دهه گذشته فروخورده از آمریكا را بر سر گرجی های مخملین خالی می كردند و فریاد می زدند كه نارفیق ها در ماجرای ایران، كم خدمتی به شما كردیم و سر بزنگاه ها دست ایران را در پوست گردو گذاشتیم؟! معركه ای شد دیدنی! قدرت های پنهانكار كه هر چقدر هم با هم رقابت داشته باشند، معمولا جلوی چشم افكار عمومی دنیا حرمت یكدیگر را حفظ می كنند تا حرمت و پرستیژ ابرقدرتی خودشان هم محفوظ بماند، شروع كردند به ریختن پته هم روی آب. دنیا چنین كولی بازی ها و آبروریزی هایی را كمتر سراغ داشت. خیانت ها رو شد و در این میان آن كه مقتدر و سربلند بیرون آمد و حقانیت راه دیپلماسی صادقانه و پرصلابتش- با وجود سختی اولیه راه- آشكار شد، ایران بود. روس ها چنان خشمگین بودند كه برای اولین بار در تاریخ حتی پایگاه نظامی اسرائیلی ها در اطراف تفلیس را هم بمباران كردند و اسرائیلی ها اولین بار بود كه در چنین آوردگاهی، هیچ برخورد و واكنشی نداشتند.
شك نكنید كه اگر چالش بزرگ ایران- چالش هسته ای تنها بخش كوچكی از ماجراست- در برابر قدرت ها چنین طولانی نشده و به نفع جمهوری اسلامی ایران پایان نیافته بود، خفت و بی عرضگی آمریكایی ها و صهیونیسم بین الملل این گونه در گرجستان- و در جغرافیایی گسترده از سواحل مدیترانه تا آن سوی دریای سیاه و منطقه قفقاز و خلیج فارس- به رخ كشیده نمی شد. وگرنه آمریكا و اسرائیل و این همه نمایش فلاكت و استیصال؟ ژاپن قدرتمند جنگ جهانی دوم و تسلیم آن در عرض چند ساعت یا اشغال عراق و افغانستان در عرض چند روز، یا سقوط دومینووار و تمسخرآمیز یكایك جمهوری های شوروی سابق در مقابل نگاه مضطرب و مستأصل روس ها كجا و اتفاقات امروز گرجستان و لبنان و عراق و فلسطین كجا؟ شك نكنید كه آمریكا و اسرائیل را در دروازه های تفلیس نه نیروی زمینی و هوایی روسیه، بلكه موقعیت قدرتمند ایران شكست داد. كه اگر ایران و ماجرای راهبردی خاورمیانه بزرگ نبود، آمریكا و ناتو خوب می دانستند چگونه باید روسها را ادب كنند و ناچار بودند كه ادب كنند. كه اگر آمریكا و ناتو اهل درگیری با روس ها نبودند و به این سادگی میدان را به حریف واگذار می كردند، در یك دهه گذشته بارها وارد حیاط خلوت روس ها در اوكراین و گرجستان و چك و لهستان و لیتوانی و... نمی شدند و آنها را به ناتو و جبهه ضد روس با قدرت ضمیمه نمی كردند. روس ها خیلی باید ممنون ایران باشند. سپری شدن روزگار این واقعیت را بیشتر نمایان خواهد كرد.
اكنون آمریكا (و اسرائیل) به همان لحن در برابر گسترش فناوری های هسته ای و موشكی و مخابراتی ایران یا نفوذ تعیین كننده تهران در بیروت و عراق و بیت المقدس اشغالی- و حتی در حیاط خلوت آمریكا در آمریكای لاتین- ابراز نگرانی می كنند كه در برابر سقوط گرجستان و روند انقلاب مخملین پیش پای روس ها. یك ابراز نگرانی كم خاصیت با لحن و ادبیات و گیرایی مشابه. و این نیست جز به بركت پایمردی یك ملت در لبیك به راهنمایی راهبران الهی دیروز و امروز خود، خمینی و خامنه ای. به تعبیر برادر نكته سنجی، اگر غیبت مهدی موعود(عج)، صغرا و كبرایی داشت، شاید ظهور ولایت آن ولی مطلق هم صغرا و كبرایی داشته باشد كه نفوذ كلمه و اعتبار امروز جمهوری اسلامی، تنها جلوه ای كوچك از آن ولایت ساری و جاری در عالم، و خود طلیعه و بشارت برآمدن آفتاب ظهور برای برپایی حاكمیت مستضعفان و ستمدیدگان عالم است. ان شاءالله.
محمد ایمانی
کد مطلب : 6189
