شهاب نيوز - هوشمندى دانشجويى

۱- فعاليت هاى سياسى - اجتماعى دانشجويان چنان چه بر پايه احساس مدارى و توأم با دور شدن از عقلانيت صورت پذيرند، عاقبت كار به ضرر كليت جنبش دانشجويى رقم خواهد خورد. آن چه كه در تحليل شكست ها و افول جنبش دانشجويى طى سال هاى اخير برجسته مى نمايد، همانا «هيجان پرستى» و «احساس زدگى» است. به تعبير واضح تر، ورود جريان هاى دانشجويى به عرصه فعاليت هاى راديكال، چاله اى عميق در سلوك سياسى اين طيف ها بود كه بخشى از ريشه ها و عوامل آن را در اشتباه برداشت از مقوله «آرمان گرايى» بايستى جست وجو كرد. چرا كه برخى اعضاى جنبش دانشجويى برپايه استدلال هايى غيرواقع بينانه و متأثر از فضاى انتزاعى و منفعت جويانه ساخته و پرداخته احزاب و گروه هاى اپوزيسيون، به نوعى خيال پردازى و تخيل محورى دچار گرديدند. دامنه اين كج روى تا بدان جا پيش رفت كه حتى واكنش احزاب و جريان هاى بيرونى تحريك كننده را نيز در پى داشت.

۲- «حركت پر خروش اما عقلانيت محور»، نسخه اى معقول براى جريان دانشجويى است. چرا كه از سويى آفت عمل گرايى را از بدنه فعاليت هاى دانشجويى دفع مى كند و از سوى ديگر بارآوردن هزينه هاى گزاف ناشى از كنش گرى راديكال، عموم دانشجويان را به «سياست گريزى» دچار نمى سازد.

اكنون زمانى است كه ، حركت جريان هاى فعال دانشگاهى بايستى بر مدار تجربه هاى انباشته شده متنوع و متكثر سال هاى پرفراز و نشيب اصلاحات صورت پذيرد. يكى از اين تجربه هاى تعيين كننده و حياتى دستاويز قرار گرفتن و پياده نظام شدن جنبش دانشجويى به دست سياست بازان حرفه اى و دورانداختن ايشان پس از كاميابى هاى سياسى است. به يقين گرفتار آمدن دوباره در دام افراد و احزابى كه سابقه ايشان در كارنامه جنبش دانشجويى به تلخى ثبت و ضبط گرديده است، جز از ناپختگى سياسى سرچشمه نگرفته، و عاقبتى جز سقوط در گرداب راديكاليسم و نوشيدن جام شوكران احساس مدارى و عقلانيت ستيزى دربرنخواهد داشت.

۳- اين روزها ادبيات رسانه هاى مخالف نظام اسلامى با الفاظى رنگارنگ و ظاهرفريب، ليستى از تمجيدها و تعاريف خوش آب و رنگ را به مبارزات مدنى دانشجويان(!) اختصاص داده اند، كه به طور قطع اميد بهره ورى هاى سياسى از آن، يكى از اصلى ترين خاستگاه هاى چنين تحليل هايى است. از سويى برخى اعتراض هاى دانشجويى طى هفته هاى اخير كه ناشى از مطالبات بحق صنفى دانشجويان بعضى از دانشگاه هاى كشور بوده است، دستمايه اى براى غليظ نمودن تحليل هاى شگفت آور رسانه اى گرديده است. تا حدى كه برخى از مدعيان اصلاح طلبى و فعالين - خودخوانده - سابق دانشجويى و برخى مطبوعات داخلى ضمن ستايش از پتانسيل بالاى شوراهاى صنفى و قدرت بسيج كنندگى اين شوراها، از ضرورت سرمايه گذارى بر روى «كارزارهاى صنفى» سخن به ميان آورده و آن را سرفصل «آزادى هاى آكادميك» لقب داده اند. در اين تحليل ها به ارائه برخى راهكارها نيز پرداخته شده است، از جمله آنكه؛ ارائه راهكارها به شكل جمعى، محكم، راديكال، هماهنگ، سازمان يافته و ... صورت پذيرد و به صراحت دانشجويان به اتخاذ شيوه هاى مبارزاتى كارآمد در قالب روش هاى نافرمانى مدنى سوق داده شوند.

عجيب است كه آغاز فصل گرما در كشور ما، محرك هاى حسى «فرصت طلبان آزمون پس داده» و شكست خوردگان غوغا زيست را براى بهره كشى و سوءاستفاده از ظرفيت هاى دانشجويى به تحرك وامى دارد! و صد البته، عقلانيت حاكم بر منش سياسى و صنفى دانشجويان بازار اين سوءاستفاده ها را همچون گذشته بى رونق خواهد نمود.

محمد عبداللهى