شهاب نيوز - نگاهی دیگر به تلاش آمریكا برای ترور رئیس جمهور

نگاهی دیگر به تلاش آمریكا برای ترور رئیس جمهور

یكصد ماه پیش در اسفند ماه 78، یك دادگاه در بلژیك با صدور حكمی خواستار دستگیری اكبر هاشمی رفسنجانی شد و این حكم را به پلیس آن كشور ابلاغ كرد. هنوز ساعاتی از صدور حكم و انتشار خبر آن نگذشته بود كه نهادهای رسمی، احزاب گوناگون و تریبون‌داران مختلف در ایران به پا خاستند و به صورت یكپارچه، صدور این حكم را محكوم كردند.

نخستین نهاد رسمی كه اقدام بلژیك را محكوم كرد شــورایعــالـی امنیـت ملـی بـود كه وزارت امور خارجه را به پیگیری موضوع موظف نمود. از میان احزاب رسمی كشور جبهـه مشاركت پیشتاز حركت اعتراضی گردید و اقدام دادگــــاه بلــــژیـــك را حـــركـتـــی در راستــای تخــریــب روابـط روبـه‌پـیـشـرفـت ایـران و اروپـا دانـسـت.

اطـلاعـیه شدیداللحن جبهه مشاركت در حمایت از جایگاه حقیقی و حقوقی آقای رفسنجانی از آن جهت اهمیت داشت كه تنها چند روز پس از تـلاش هـمفكران آن تشكل سیاسی برای جلــوگیـری از راه یـافتـن رفسنجـانـی بـه مجلـس ششـم صـادر می‌شد. پس از آن، نـهـادهـا و احـزاب دیـگـر نـیـز بـه میدان آمدند و در اطـلاعـیـه‌هـایـی كـه دارای نـقاط مشترك فراوان بود به محكومیت اقدام بلژیك پرداختند.

در آن روز، هم قـوه قـضـائـیـه، هـیـئت دولت، سپاه پـاسـداران، 187 نفر از نمایندگان مجلس پنجم، شورای نگهبان، بنیاد 15 خرداد و... دستگاه قضایی بلژیك را مورد انتقاد قرار دادند و هم احزاب و تشكل‌های مختلف اصلاح طلب و اصولگرا همچون خانه كارگر، حزب همبستگی، حزب كارگزاران، حزب اسلامی كار، جامعه روحانیت مبارز، جـامعه مدرسین حوزه علمیه قم. چهره‌های سرشناس وابسته به جناح‌های گوناگون همچون علی اكبر ناطق نوری و حسن روحانی – رئیس و نایب رئیس وقت مجلس –جواد لاریجانی رئیس مركز پژوهش‌ها در مجلس پنجم، معـاون حـزب مـوتلفـه، سید هادی خامنه‌ای، عزت الله سحابی، هاشم آغاجری، حسن غفوری‌فرد، محسن آرمین و دهها چهره سیاسی نیز به همراه خطبای جمعه در سراسر كشور، با قاطعیت در برابر اقدام دادگاه بلژیكی موضع‌گیری كردند. همین ایستادگی و اعلام موضع هماهنگ، مقام‌های رسمی بلژیك را ناچار ساخت تا در صدد رفع و رجوع موضوع برآیند و نهایتاً نیز اصل داستان را تكذیب كردند!

آنچه كه بنابر اعلام دكتر احمدی نژاد، 8 سال بعد از آن تاریخ یعنی در اسفند ماه 86 در جریان سفر او به عراق به وقوع پیوست اگر از لحاظ اهمیت، بالاتر از حكم دادگاه بلژیكی نباشد حداقل همتراز آن است. اگر چه هم تلاش برای ترور، بسیار رذیلانه‌تر از صدور حكم جلب است و هم جایگاه حقوقی رئیس جمهور از ریاست مجمع تشخیص مصلحت بالاتر می‌باشد.

با توجه به توضیحات فوق می‌توان این سوال را مطرح كرد كه «چه چیزی باعث شده است كه حتی یك نفـر یا یكی از دستگاههایی كه در اسفند ماه 78 آنگونه به میدان آ‌مدند، این بار حاضر نشدند به محكومیت امریكا بپردازند؟»

راه دور نرویم! رئیس جمهور حتماً به خاطر دارد كـه 9 مـاه قبـل، پـس از اهـانـت رئیـس دانشگاه كلمبیا همه مقامات كشوری و لشكری، با زیرپا گذاشتن پروتكل‌های رایج، به هنگام بازگشت احمدی‌نژاد به ایران، به فرودگاه رفتند و استقبالی بی‌نظیر از او به عمل آوردند. پس چرا امروز هیچ یك از معترضان به رئیس دانشگاه كلمبیا، اقدام دولت امریكا برای ربودن و ترور احمدی نژاد را محكوم نمی‌كنند و وزارت خـارجـه را بـرای پـیـگـیـری رسـمـی این موضوع، تحت فشار نمی‌گذارند؟ آیا دولت بلژیك از امریكا خبیث‌تر بود یا آنكه جایگاه رفسنجانی بسیار بالاتر از احمدی نژاد است؟

قاعدتاً طرفداران رئیس جمهور، به هیچ یك از دو پرسش فوق، پاسخ مثبت نمی‌دهند. لذا علت سكوت اخیر را باید در جای دیگری جستجو كرد. نگارنده بر این باور است كه حتی جدی‌ترین منتقدان احمدی نژاد نیز در برابر تلاش برای هر نوع اهانت یا صدمه به او، بی تفاوت نیستند. همانطور كه پـس از اقـدام مـبتذل رئیس دانشگاه كلمبیا، عطاءالله مهاجرانی با حامیان داخلی رئیس جمهور همنوایی كرد و فرد اهانت كننده را مورد حمله قرار داد.

پس اگر امروز قلم یا زبانی برای محكـومیـت اقـدام امـریكـا به حركت در نمی‌آید، بازتاب اعتراضی است كه به مناسبت‌های دیگر و توسط افراد وابسته به جناح‌های گوناگون بیان شده است. این اعتراض، مرتبط با نگرانی‌های فزاینده‌ای است كه در خصوص برخی منابع خبری و مشاوران رئیس جمهور وجود دارد. هفته گذشته یك نماینده اصولگرای مجلس – كه تا چند ماه قبل از جدی‌ترین حامیان رئیس جمهور بود – گفت: «عامل برخی سخنان رئیس جمهور، مشاوره‌های نادرست است». قبل از او نیز برخی از سیاستمداران و اصحاب رسانه‌ها، نسبت به دقت بعضی از منابع خبری و همچنین علمی بودن برخی مشاوره‌ها ی تقدیمی به دولت و رئیس جمهور هشدار داده بودند. اكنون نیز به نظر می‌رسد سكوت بی‌سابقه در برابر سخن رئیس جمهور، نوعی واكنش همراه با تردید در برابر خبر اخیر و یا ابراز شك در خصوص طرح تریبونی آن– با توجه به منافع ملی و حیثیتی كشور– می‌باشد.

بی‌شك بسیاری از سكوت كنندگان امروز ، مایل بوده‌اند كـه همبستگی خود با رئیس جمهور را اعلام كنند، اما نگرانی‌آنها از تداوم روش‌های مربوط به اطلاع‌رسانی و ارائه مشاوره به رئیس جمهور آنها را وادار ساخته است كه علیرغم اهمیتی كه این موضوع – در صورت صحت و دقت آن – داشته است سكوت پیشه سازند و حتی بعضی از آنها با كنایه‌هایی، تردید خود را نیز اعلام نمایند. پس شاید لازم باشد كه رئیس جمهور در این خصوص اندیشه كند و در مكانیزم‌های خبرگیری و تصمیم‌گیری برای طرح بعضی موضوعات در تریبون‌های عمومی، تغییراتی ایجاد نماید.