تغییر وزیر راه و ترابری دولت نهم، اگرچه روز گذشته برای اولین بار به طور رسمی تایید و اعلام شد اما بیش از شش ماه است که به کرات در محافل سیاسی شنیده می شد. در واقع اگر برای سایر وزیران یا اعضای کابینه که یکباره از طرف احمدی نژاد بر کنار شدند، تغییر و خروج از دولت، شوکی ناگهانی بود، برای محمد رحمتی، شنیدن رسمی خبر تغییرش اصلا غیرمنتظره نبود و مطمئنا در طول ماه های گذشته او و کلیه زیرمجموعه اش انتظار این روز را داشتند. با این حال نباید به این موضوع با نظری مثبت نگاه کرد زیرا چنین وضعیتی در واقع تشدید عدم ثبات مدیریت و به تبع آن نابسامانی مجموعه تحت مدیریت است که در مجموعه های مدیریتی دولت نهم بسیار به چشم می خورد.
از اولین روزهایی که زمزمه تغییرات در کابینه نهم به گوش می رسید (مرداد 85) تا امروز که 9 وزیر و چند معاون تغییر کرده است همواره این سوال وجود داشته که دلیل تغییرات در دولت چیست و معیار این جابه جایی ها چیست؟ البته اگر تعداد این تغییرات همچون دیگر دولت ها انگشت شمار بود، ممکن بود چنین سوالی پیش نباید اما نه تنها کمیت این تغییرات عجیب و سوال برانگیز است، بلکه در مواردی تغییر در مورد وزیری صورت گرفته که چند ماه قبل مجموعه دولت و شخص احمدی نژاد در جلسه استیضاح مجلس، دفاع جانانه و مثال زدنی از او کرده بود! به این موارد این را هم اضافه کنید که گاهی تغییرات چنان یکباره و بدون مشورت صورت می گیرد که سخنگوی دولت هم از آنجا می ماند و از آن اظهار بی اطلاعی یا آن را تکذیب می کند!
مجموعه این عوامل به احساس بی ثباتی در مجموعه مدیران دولت دامن زده است و هیچ کس نمی تواند به بقای خود در پست مدیریتی اش - با هر کارکرد و فعالیت موفق یا ناموفقی - مطمئن باشد و هر روز می تواند آخرین روزکاری مدیری باشد که باید با اقتدار و اطمینان مجموعه تحت هدایتش را رهبری کند.
وزیر راه فعلی نه تنها با این مشکل عمومی دست و پنجه نرم می کرده بلکه مطمئنا در طول ماه های گذشته هیچ گونه اقتدار و راهبری را به زیر مجموعه خود نمی توانسته اعمال کند و شاید از این لحاظ، اعلام رسمی تغییر او، رحمتی برایش باشد.
از سوی دیگر توجه به این نکته هم ضروری است که این تغییر در حالی صورت می گیرد که دولت در موارد مشابه، مشکل معرفی وزیر جدید به مجلس را دارد. این روزها بحث پایان مهلت سه ماهه معرفی وزیر اقتصاد توسط دولت به مجلس، موضوع روز است و در این زمان، تغییر وزیر دیگر، نشان از مشکل دو سویه دولت دارد: از سویی عدم اعتقاد به همکاری با وزیران سابق و از سوی دیگر تهی بودن دست دولتمردان در جایگزینی وزیر جدید!
با چنین وضعیتی، به نظر می رسد این تغییرات بر مشکلا ت دولت می افزاید و توصیه ای که می توان به دولت داشت این است که بهتر است در یک سال باقیمانده عمر خویش به جای تشدید این وضعیت، به ثبات و سازماندهی نسبی دولت بیندیشد تا شاید کمی تا قسمتی از این اضطراب مدیریتی فاصله بگیرد.
نویسنده: محمدحسین روانبخش
کد مطلب : 5068
