نوع مسئولیتی كه افراد در حكومت دارند گاهی از ویژگی ضرورت سخن گفتن و زمانی هم از ویژگی ضرورت سخننگفتن یا لااقل كمگفتن در خصوص سیاست ها و برنامه های كاری برخوردار است. بدیهی است چه زمانی كه بیان مطالبی ضروری میشود و چه موقعی كه بیاننكردن موضوعی ضرورت پیدا میكند، برآیند هر دو باید كمك به اجرای درست سیاستها و امور مملكتی باشد و چنین نیست كه هر كس مسئولیتی دارد در مورد هر یك از مقولات كاری خودش، در هر زمانی و به هر اندازه كه بخواهد باید صحبت كند، حتی گاهی ایجاب میكند كه مسئولان با سخننگفتن خویش اوضاع و شرایط را به نفع جریان درست امور حوزه كاری یا حتی مملكتی بهبود بخشند و ارتقا دهند.
البته بسیار پسندیده است كه بههنگام سخنگفتن نیز مسئولان كشور از مكتوبی استفاده كنند كه قبلا در خصوص آرایش واژهها و عبارات آن تدبیر لازم شده باشد. دلیل این مهم نیز بسیار واضح است؛
كسانی كه در كشور مسئولیتهایی بهخصوص كلیدی دارند از طریق گفتار و عملكردشان بر زندگی مردم تاثیرگذار هستند و حفظ حقوق عمومی و منافع آنها ایجاب میكند كه هم كمگویی و هم گزیدهگویی در منش مسئولان آنان رعایت تا اطمینان حاصل شود كه از این ناحیه به كسی و به كشور لطمهای وارد نمیشود.
البته میتوان انتظار داشت كه غیر از مسئولان، سایر آحاد مردم و از جمله و بهخصوص نخبگان و روزنامهنگاران و سیاسیون و در یك كلام همه كسانی كه دل در گرو حفظ و رعایت منافع ملی دارند، بهنحو بایستهای شرایط اعمال این شیوه و منش سیاسی را در حكومت تقویت و ترویج كنند، بهنحوی كه اگر بههر دلیلی مسئولی هم مطلبی را كه نباید در خصوص آن بگوید از سر غفلت مطرح كرد، آنها با درایت و تدبیر بهنحوی در مواجهه با آن عمل كنند كه نافی رسالتهای ملی آنان نباشد.
بر این اساس اگر چگونگی ایفای كلام از چنین حساسیتی برخوردار است، آیا عملكرد سنجیده در قبال برخی از ناگفتهها و شایعات كه به تحقیق مطرحنكردن آنها حتی اگر بعدها محقق شوند لطمهای به منافع كشور وارد نمیكند باید چه وضعیتی داشته باشد؟ گفتنی است كه در خصوص حتی نحوه بیان مطالب توسط مقامات اقتصادی كشورها كتبی تالیف شده است تا از دلمشغولی یادشده صیانت كند و با این توضیح به راستی همواره در غبار تصمیمگیری قراردادن فعالان اقتصادی كشور و در معرض شفافیت نبودن آنان و تكرار این شرایط برای مردم چه مشكلی از مشكلات كشور ما را مرتفع میسازد؟
* عضو هیات علمی دانشگاه تهران
کد مطلب : 7328
