حدود 2 سال پیش در چنین روزهایی، بسته پیشنهادی قبلی گروه 1+5 در اختیار ایران قرار گرفت و برای كشورمان مهلتی تعیین شد تا به آن بسته پاسخ دهد و همزمان تهدیدات آغاز شد كه اگر ایران در مهلت مقرر پاسخ ندهد، چهها كه نمیكنند!
جمهوری اسلامی ایران نیز بیاعتنا به مهلت تعیین شده، اعلام كرد بسته پیشنهادی را بدقت بررسی و براساس زمانبندی مورد نظر خود به آن پاسخ خواهد داد.
این روزها بار دیگر مسوول سیاست خارجی اتحادیه اروپایی به همراه مدیران كل وزارت امور خارجه 5 كشور عضو گروه 1+5 (غیر از آمریكا) با بوق و كرنا، بسته دیگری را آوردند تا تحویل مقامات كشورمان دهند. پیامهای مندرج در این بستهها كه تفاوت چندانی هم با یكدیگر ندارند، موضوع این یادداشت است. توجه به محتوای این بستهها و هیاهوی همراه آن، این برداشتها را تقویت میكند.
1- فناوری هستهای در ایران غیرصلحآمیز است.
به این عبارت كه در بسته جدید آمده، توجه كنید: «به محض ایجاد اطمینان از ماهیت كاملا صلحآمیز برنامه هستهای ایران، با آن همان رفتاری را داشته باشند (گروه 1+5) كه با برنامه هر كشور فاقد سلاح هستهای در چارچوب NPT.»
این در حالی است كه اولا براساس گزارشهای متعدد آژانس بینالمللی انرژی اتمی به عنوان تنها مرجع ذیصلاح بینالمللی در این باره، صلحآمیز بودن فعالیتهای ایران و عدم انحراف آنها بارها مورد تایید قرار گرفته و ثانیا تمامی فعالیتهای ایران زیر نظر بازرسان و دوربینهای آژانس است.
2- القای این كه این كشورها آماده مذاكره و حتی دادن مشوق به ایران هستند؛ اما ایران خودسری كرده به این رفتار خیرخواهانه پاسخ مثبت نمیدهد!
رفتار هوشمندانه ایران در برخورد با این بستهها كه همواره آنها را قابل بررسی دانسته، از سویی و ارائه بسته پیشنهادی ایران به دنیا از سوی دیگر این تلاش را بیاثر و این پیام را برجسته كرده است كه نهتنها ایران از مذاكرات سازنده و روبه جلو در موضوع هستهای (و نه مذاكراتی كه حقوقش را عملا نادیده بگیرد،) استقبال میكند؛ بلكه آمادگی دارد درباره موضوعات مهم و غیرهستهای نیز گفتگو كند.
3- زیادهخواهی و انحصارطلبی گروه 1+5 و بیاعتنایی آنها به حقوق دیگر ملتها.
در بسته پیشنهادی گروه 1+5 آمده است اعضای این گروه آمادگی دارند: «حق ایران را برای توسعه پژوهش، تولید و كاربرد انرژی صلحآمیز هستهای مطابق با تعهدات پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای به رسمیت بشناسند.» یا آمده است كه «این كشورها آمادگی تاكید دوباره بر حق ایران نسبت به انرژی هستهای برای مقاصد صرفا صلحآمیز...» را دارند.
این مطالب در حالی است كه مطابق مفاد ان.پی.تی كه ایران 37 سال پیش آن را امضا كرده و از این حقوق برخوردار است، این كشورها به جای منت گذاشتن برای به رسمیت شناختن این حق، باید پاسخ دهند به چه حقی میتوانند این حق را به رسمیت نشناسند و بر آن تاكید نكنند؟
4- نكته دیگری كه محتوای این بسته تلویحا و تصریحا به دنبال القای آن است، مفروض دانستن و به رخ كشیدن آقایی چند قدرت محدود بر همه دنیاست.
6 كشور عضو این گروه با گنجاندن عباراتی مثل پشتیبانی از ایران در جهت ایفای نقش مهم و سازنده در امور بینالملل میخواهند بگویند، چنین جایگاهی را ما به ایران میدهیم. این در حالی است كه نقش مهم و سازنده ایران در امور بینالملل حاصل شده و نه تنها نیاز به پشتیبانی این كشورها ندارد بلكه آنها امروز نیازمند ایفای این نقش از سوی ایران برای حل مناقشات مهم منطقه خاورمیانه هستند كه بخشی از مهمترین مسائل بینالمللی را شامل میشود.
5- مطلب دیگری كه از بسته پیشنهادی گروه 1+5 میتوان فهمید، اهمیت آن چیزی است كه آنها با ارائه این بستهها میخواهند از ما بگیرند.
موضوع از 2 حال خارج نیست؛ یا آنچه پیشنهاد كردهاند و به اصطلاح مشوقها اموری بیارزش و فاقد ضمانت اجرایی است كه طبیعتا هیچ منطقی حكم به پذیرش آنها نمیكند یا همه آنها مهم و باارزش و دارای ضمانت كافی هستند. در این حالت این پرسش جدی خودنمایی میكند كه غنیسازی اورانیوم، چقدر ارزش دارد كه این كشورها حاضرند در قبال تعلیق آن، دسترسی ایران به اقتصاد، بازارها و سرمایه بینالمللی را تسهیل كنند.
مشاركت درازمدت و با طیف وسیعاستراتژیك بین ایران و اتحادیه اروپایی و دیگر طرفهای علاقهمند (كه در حقیقت این مشوق برای آنهاست تا ایران) ایجاد كنند، خودكفایی كامل ایران در غذا را تسهیل كنند، از پروژههای زیست محیطی، زیرساختها، علم و فناوری hi-tech حمایت كنند، زیرساختهای حمل و نقل را توسعه بدهند، زیرساختهای مخابراتی ایران را نوینسازی كنند، ایران را به نوسازی ناوگان هواپیمایی غیرنظامی قادر سازند و...
آیا مردم ایران حق ندارند به این بستهها حداقل با تردید نگاه كنند؟
کد مطلب : 4231
