دو گفتگوی اخیر رئیس جمهور و تأكید او بر پیگیری طرح تحول اقتصادی، بار دیگر موجب شد كه عدهای از صـاحـب نـظـران و كـارشناسان و تعدادی از نمایندگان سرشناس مجلس، دغدغهها و نگرانیهای خود نسبت به شرایط اقتصادی كشور را بیان كنند. در این میان، یك نكته تقریباً در همه اظهارنظرها وجود داشت كه نشان میداد نـمـایـنـدگـان مـجلس – هفتم و هشتم – و نیز اغلب كارشناسانی كه در خارج از حلقه مدیریتی و كارشناسی دولـت نـهم هـسـتـنـد، در مـراحـل تدوین طرح حضور نداشتهاند.
همین مسئله موجب شد كه بار دیگر مكانیزم تصمیمسازی و تصمیمگیری در دولت دكتر احمدی نژاد در كانون توجهات قرار گیرد. اظهار نظرهای اخیر همچنین نشان داد حتی برخی از شركای آقای احمدی نژاد در اداره كشور یـعـنـی نـمـایـنـدگـان مـوثر مجلس، امیدی به پذیرش دیدگاههای خود توسط دولت ندارند. آنها این ناامیدی را در قالب ارائه پیشنهاد رفراندوم مطرح كردهاند. پیشنهاد رفراندوم از یكسو به این معنی است كه منتقدان، از نهایی شدن طرح در دولت و عدم تأثیر مشاورههای بیرونی بر سرنوشت آن مطمئن شدهاند و از سوی دیگر، اطمینان دارند كه در یك رفراندوم عمومی، اكثریت مردم با مبانی و مفاد طرح، موافقت نخواهند كرد و نگرانیهای موجود خودبخود برطرف خواهد شد.
الـبـتـه فرصت دیگری لازم است تا مشخص شود اینگونه برنامهریزیها برای اداره كشور، تا چه حد با شعار <كابینه 70 میلیونی> و نیز ادعای <باز كردن حلقه مدیریتی كشور> همخوانی دارد. اما در این مرحله، نمیتوان دست بر روی دست گذاشت و دل به گزارشهای یكطرفهای خوش داشت كه دولتیها در تمجید از طراحیهای خود ارائه میكنند.
این نكته از آن جهت اهمیت دارد كه مسئولان دولت نــهـم، تــقــریـبــاً در مــورد هـمــه بــرنــامــهریــزیهــا و سیاستگذاریهای پیشین خود نیز با همین حرارت و جـدیـت سـخـن گـفـتهاند و امروز نتایج برخی از همان روشهای مدیریتی و برنامهریزیها، در برابر چشمان مردم و كارشناسان قرار دارد.
رئیس كمیسیون اقتصادی مجلس كه دو روز قبل با شـكـسـتـن <تـابو>ی رفراندوم، پیشنهاد همه پرسی در خصوص طرح تحول اقتصادی را مطرح كرده بود، دیروز در مجلس اظهار داشت: <خدا را شاهد میگیرم كه در بررسی لایحه بودجه 85، هر چقدر جوش زدم و فریاد زدم، گوش نكردند و گفتند تورم نداریم...> این روحانی وابسته بـه طیف اصولگرایان، سپس برای آنكه با برخی اتهام افكنیها مواجه نشود شهادتین خود را ادا كرد و گفت: <از فرط جوش زدن به خاطر بعضی اقدامات دولت، ممكن است در صحن مجلس جان بسپارم.> كلام آخرین رئیس كمیسیون اقتصادی مجلس هم این بود كه <میخواهم كمك كنم به این دولت تا تورم نیافریند.>
در ماههای گـذشته، احمد توكلی و تعداد دیگری از اقتصاددانان مجلس هم اعلام كرده بودند كه در دو سال اخیر ، بارها نسبت به تورم زا بودن بعضی لوایح دولت تذكر دادهاند اما كسی گوش نكرده است.
البته رئیس كمیسیون اقتصادی مجلس كه امروز از احتمال جان سپردن در صحن مجلس به خاطر <حرص خوردن از اقدامات دولت> سخن میگوید، چند هفته قبل در توجیه سكوت مجلس هفتم در برابر تصمیمات تورمزای دولت نهم گفته بود: <اگر با بعضی درخواستهای دولت مخالفت میكردیم، به كارشكنی در برابر رئیس جمهور محبوب متهم میشدیم!>
به هر حال آنچه كه امروز میتواند مورد استناد قرار گـیــرد، دسـتــاوردهــا و نـتــایـجــی اســت كـه از نـحـوه تصمیـمگیریهای سه سال گذشته دولت حاصل شده است. عدم تغییر <مكانیزم تصمیمگیری> در دولت و اصرار دولتیها بر موفق جلوه دادن عملكرد گذشته خویش نیز ثابت میكند كه اصولاً وجود اشكال شكلی و ماهوی در تصمیمسازیها و تصمیمگیریها، مورد پذیرش حامیان دولـت نهـم نمـیبـاشـد.
حتـی بـرخلاف اجماع نسبی اصـولگـرایـان، اصلاحطلبـان و كـارشنـاسـان مستقل در اعتراض به بعضی از برنامهریزیهای دولت، حامیان رئیس جمهور معتقدند كه آنچه توسط دولت نهم انجام میشود مورد تایید اكثریت مردم قرار دارد. پس شاید بهترین كار آن باشد كه نمایندگان مجلس، اعتراضهای پراكنده خود را به ارادهای جمعی تبدیل و دولت را به برگزاری رفراندوم در بعضی موضوعات مهم– اقتصادی و غیراقتصادی – وادار نمایند. قاعدتاً دولت هم كه خود را مستظهر به پشتیبانی قاطبه ملت میداند از این رفراندوم استقبال خواهد كرد.
اگر این همه پرسی، اعلام موافقت اكثریت مردم را بدنبال داشته باشد، دولت نهم در یكسال باقیمانده از دوره مسئولیت خود، با فراغ بال به انجام وظیفه براساس برنامههای خود ادامه خواهد داد و یا با كسب نظر از دیدگاه منفی مردم، تغییر رویكرد را خواهد پذیرفت. اما اگر دولت با رفراندوم مخالف باشد، نمایندگانی كه خود را برای جان دادن در صحن مجلس به خاطر اقدامات <حرص دهنده> دولت آماده كردهاند، لابد میتوانند در مرتبهای پایینتر، اتهام افكنیها و حملات رسـانـهای حـامیـان دولـت را تحمـل كننـد و بر اجرای پیشنهادهای خود در این خصوص پافشاری نمایند.
در غیر این صورت، شرایط فعلی اقتصادی – كه برخی عوامل بیرونی از جمله تحریمها و تورم جهانی نیز بر آن بی تأثیر نبوده است – مردم را در برنامه ریزیهای اولیه اقتصادی دچار ابهام خواهد كرد و آنها به راحتی نخواهند توانست در محاسبات ساده یا پیچیده زندگی، مشخص كنند دو دو تا، حداكثر چند تا خواهد شد!
کد مطلب : 4656
