اظهارات حسن كامران نماینده اصفهان درخصوص پـرداخت یكصدمیلیون تومانی به نمایندگان مجلس، بازتابهای فراوانی داشت كه در میان واكنشها، اظهارات علی لاریجانی رئیس مجلس از نكات متمایزی برخوردار بود. رئیس مجلس هشتم ابتدا به این نكته اشاره كرد كه <در میـان مسئـولان حكـومتـی، نمـاینـدگان مجلس از كمترین امكانات برخوردار هستند.> او سپس همكار خود (كامران) را مورد انتقاد قرار داد كه چرا مسائل را به صورت غلط مطرح میكند و اجازه توهین به مجلس را میدهد. او همچنیـن اقـدام مجلـس بـرای تـامیـن نیـازهـای اولیه نمایندگان را یك امر عادی و قابل دفاع دانست. البته دفاع لاریجانی از حیثیت مجلس و نمایندگان آن، ستودنی اسـت. زیرا تضعیف جایگاه مجلس در سالهای اخیر زیانهای فراوانی داشته است كه پیامدهای آن برای مردم كاملا قابل لمس است. بسیاری از مردم نیز به لاریجانی حق می دهند كه به نحوی نیازمندیهای اولیه همكاران خـود را تـامین نماید تا خدای نخواسته بعضی از آنها تحت تاثیر كمكهای باشائبه یا بیشائبه صاحبنفوذان، در اجرای وظایف نظارتی خود سستی نكنند. همچنین كسانی كه با حساب و كتاب سرو كار دارند میدانند كه اگر همـه نمایندگان مجلس از رقم یكصد میلیون تومانی استفـاده كـرده بـاشنـد مجمـوع آن، چیـزی در حدود 30 میلیون دلار خواهد شد و این رقم كمتر از سه درصد وام 50 سالهای است كه دولت ایران به عراق پرداخت كرد و به 3 درصد رقم وعده داده شده برای سرمایهگذاری ایران در سریلانكا هم نمیرسد!
حوادث اخیر برای مردم هم یك دستاورد بزرگ داشت زیرا هیئت رئیسه مجلس به صـورت رسمـی به حداقل مبالغ موردنیاز برای تامین مسكن در تهران اعتراف كرد! همچنین ثابت شد كه نمایندگان مجلس به هیچ وجه حاضر نیستند رهنمود مشـاور رئیسجمهور برای زندگی در خانه 20 متری را بپـذیرند! اما به نظر میرسد لاریجانی در دفاع از نهاد مجلس، دچار تاخیر غیرموجه است. او حتما به یاد دارد كه پس از آغاز به كار مجلس ششم – مجلس اصلاحات– تعدادی از رسانههای محافظهكار، در حالی تبلیغات منفی علیـه امكـانـات واگـذاری به نمایندگان اصلاحطلب آن مجلس را آغاز كردند كه تسهیلات واگذار شده در مجلس ششم، بسیار كمتر از امكاناتی بود كه در مجلس اصولگرا در اختیار نمایندگان قرار میگیرد. اما در آن زمان، علیلاریجانی و همكاران او در صدا و سیما، هیچ تلاشی صورت ندادند تا از حق نمایندگان مجلس دفاع كنند؛ درحالی كه بسیاری از ادعـاهای مدعیان اصولگرایی در آن زمان، همراه با عوامفریبیهای گسترده بود.
حرمتشكنی از مجلس ششم و نمایندگان آن، تنها به موضوع تسهیلات رفاهی آنها محدود نشد. بلكه این حرمتشكنی، گاه در سانسور اظهارات مهم رئیسمجلس ششم تجلی مییافت كه در دفاع از حقوق اساسی مردم در انتخابات و سایر عرصههای سیاسی بیان میشد و گاه در انعكاس همراه با بزرگنمایی بعضـی تشنـجهـای درونـی مجلـس ششـم. این بزرگ نماییها درحالی صورت می گرفت كه تشنجها معمولا بر سر مسـائـل مهـم كشور بود و < زنده بودن> آن مجلس را به نمایش میگذاشت. همچنین دسترسی اقلیت مجلس ششم به رسانه ملی، معمولا بسیار بیشتر از كسانی بود كه اكثریت قاطع مجلس اصلاحات را دراختیار داشتند و قبل و بعد از آنها، هیچیك از راه یافتگان به مجلس، نتوانستند بــه ركــورد آرای آن نمــاینـدگـان دستـرسی پیدا كنند. در موضوع بازداشت حسین لقمانیان نماینده سلیم النفس همدان و حمایت تاریخی رئیسمجلس ششم از او نیز صداو سیما رفتار عادلانهای در پیش نگرفت. در حالی كه مهمترین عامل محكومیت و بازداشت لقمانیان، انتقادات شدیداللحن او از قوهقضائیه در قالب نطق پیش از دستور بود. البته نگارنده در همان زمان طی یادداشتی به انتقاد از بـرخـی عبارات موجود در نطق لقمانیان پرداخت، امابه هر حال اگر رسانه ملی در آن زمان بدون توجه به گــرایــشهــای سـیـاسـی بـه دفـاع از حـق نمـاینـدهای میپرداخت كه طبق اصل 86 قانون اساسی <اظهارات و اقدامات او در مجلس، نمیتواند موجب تعقیب و توقیف شود> قطعا امروز لاریجانی با قدرت بیشتر میتوانست در همه مسائل از همكاران خود دفاع كند.
اكنون نمونههای زیادی می توان ارائه كرد كه همه آنهـا نشان میدهد <مجلس شكنی> تازه آغاز نشده و سـابقـهای دیـرینـه دارد. این <مجلس شكنی> از دوره حاكمیت اصلاح طلبان در مجلس سوم آغاز و پس از یك دوره استراحت 8 ساله، مجددا در مجلس ششم با شتاب و قدرت بیشتر، از سرگرفته شد كه برخی از نتایج تضعیف مجلس همچنان دامنگیر قوه قانونگذاری كشور است. تجربیات حاصل از <مجلس شكنی> های پیشین و نتایج آنمیتواند درس خوبی برای سیاستمداران به ویژه روسای قوا باشد كه در ادای وظایف خود و در بیان دیدگاهها، بیش از نگاه به تمایلات آنی و جناحی، آینده نگری كنند.
البته لاریجانی نمیتواند آب رفته در صدا و سیما را به جوی بازگرداند اما درس گیری او از حوادث اخیر و پایداری وی بر دفاع همه جانبه از نهاد مجلس– و نه مجلس اصولگرایان– دستاوردهای بزرگی خواهد داشت كه هم، نام نیك از او به جای میگذارد و هم میتواند خطرات بسیاری را از عرصه مدیریت كشور دور سازد. در مقابل، نهادینه شدن <مجلس شكنی> خطراتی را متوجه كشور میكند كه با هیچ چیز قابل جبران نخواهد بود.
کد مطلب : 7681
