رهبر معظم انقلاب اسلامی در روز آغازین هفته دولت در دیدار با دولتمردان كشور نكات نغز فراوانی بیان فرمودند كه صد البته در یك مجال كوتاه امكان پرداختن به همه موارد نیست، از این رو به واگویی بعضی از این نكات می پردازیم:
1- دولت كنونی از منظر رهبری- كه با ریز و درشت مسایل كشور و تحولات آشنا هستند- دارای سه خصوصیت ممتاز است، به این معنا كه این خصوصیات یا در دولت های پیشین نبوده و یا اندازه آن بسیار محدود بوده است. با این سه خصوصیت ممتاز می توان دولت را اینگونه معرفی كرد: «دولت كار»، «دولت امام و انقلاب» و «دولت عزت ملی».
2- دولت كار بودن به این معناست كه در ریخت شناسی دولت فعلی جز «كار» دیده نمی شود و این در حالی است كه دولت های قبلی هم كار می كردند یعنی وظایف قوه مجریه را پیش می بردند و در همان حال به اموری كه به آنان ارتباطی نداشت و یا در نقطه مقابل وظایف آنان بود نیز سرگرم می شدند، حزب بازی، گروه بازی، راه انداختن دسته های سیاسی به قصد خاموش كردن مخالفان، ویژه خواری و ویژه خورانی نیز بخشی از هویت یا ماهیت دولت های قبلی بود كه جنبه «كاری» آنها را مخدوش می كرد. دولت كنونی وقت خود را به «كار» و «اوقات فراغت» تقسیم نكرده است. همه وقت دولت فعلی به «كار» اختصاص دارد به گونه ای كه می توان گفت در دولت فعلی «فراغت» و «استراحت»، جای خود را به «كار» داده و این خصوصیت دولت فعلی را تا آنجا كه ممكن است فربه نموده است. از همین رو برخلاف دولت های قبلی- و رؤسای محترم دولت های قبل- كه نشاط شخصی خوبی داشتند این دولت نشاط اجتماعی خوبی دارد و نشاط شخصی خود را هزینه نشاط اجتماعی كرده است. این در دولت فعلی آنقدر «بیّن» است كه در چهره نوعاً خسته دكتر محمود احمدی نژاد تجسم یافته است. اگر جمع ساعات كاری این دولت را با جمع ساعات هر دولت دیگری مقایسه نمائیم حتماً درمی یابیم كه این دولت حداقل 3 برابر دولت های قبلی وقت گذاشته و از این رو عمر پروژه های دولت به یك سوم زمان و حتی یك چهارم زمان قبل تقلیل یافته است و دقیقاً به همین دلیل حتماً هزینه های كشور به حداقل نیمی از هزینه های دولت های قبل رسیده است.
دولت فعلی كار را برای «كار حزبی» نخواسته است و از همین رو حزبی از پس این دولت پدید نیامده همچنان كه پیش از آن حزبی در اختیار این دولت نبوده است از سوی دیگر به همین دلیل كه حزب گرایی در این دولت راهی ندارد، این دولت مورد آماج احزاب مختلف قرار گرفته است.
3- دولت امام بودن به این معناست كه این دولت دو شعار كلیدی حضرت امام خمینی را «غبارروبی»- نمی گوئیم احیا- كرد، این دو شعار، «عدالت» و «استكبارستیزی» بود. عدالت مورد نظر امام تقسیم مساوی امكانات میان برخورداران و محرومان نبود، امام این را عین ظلم می دانست. حضرت امام رسیدگی به محرومان و ترجیح پابرهنگان بر ثروتمندان را عین عدالت می دانستند و آن را در دولت طلب می كردند. چه كسی است كه نداند از زمان روی كار آمدن دولت سازندگی تا روزی كه حجت الاسلام سیدمحمد خاتمی كرسی ریاست جمهوری را ترك گفت این عقیده ناب امام خمینی عنوان مورد توجه قرار نگرفت و تقریباً مهجور بود. و صد البته، رهبر معظم همواره نگران این ترك و هجران بود كه رد پای تاكیدات حضرت آقا بر عدالت گرایی به آبان سال 1369 بازمی گردد. دولت كنونی از آغاز فعالیت خود این عدالت گرایی را سرلوحه فعالیت خود قرار داد. یك روز خبرنگاری از آقای احمدی نژاد پرسید رمز موفقیت شما در انتخابات ریاست جمهوری چیست. شما این زیركی و درك را از كجا پیدا كردید. ایشان پاسخ داده بود: «تنها كاری كه من كردم مطالعه سخنان رهبر معظم انقلاب بود. من دیدم ایشان روی دو عنصر «عدالت» و «معنویت» تاكید فراوانی دارند من همان را شعار خود قرار دادم و مردم به این شعارها رای دادند.»
استكبارستیزی وجه دیگری از مطالبه اساسی و جدی و استراتژیك حضرت امام خمینی(ره) بود كه متأسفانه در دوره ای از زمان از سیستم فكری و اجرایی كشور حضور موثری نداشت. بعضی از دولتمردان ما ذیل عنوان «تعامل با دنیا»، «پرهیز از دشمن تراشی»، «انطباق با استانداردهای بین المللی»، «استفاده از فرصت های بین المللی»، «انتقال سرمایه به ایران» ،«ابهام زدایی از هویت ایران و اسلام»، «تقدم منافع ملی بر هر چیز» و... كه بعضی از این حرف ها در جای خود درست هم بودند ولی نوعاً بی جا و با روشی تسلیم طلبانه دنبال می شدند، رویه ای را در پیش گرفتند كه باعث اضطراب و نومیدی ملت های مسلمان می شد. دولت فعلی آمد و با جرات از حقوق حقه ایران و اسلام و انقلاب سخن گفت و خوشبختانه بعد از سه سال آثار و بركات آن در صحنه سیاسی كشور ظاهر شده است به گونه ای كه حتی ادبیات «تسلیم طلبان سابق و البته طلبكاران امروز» را هم تحت تاثیر قرار داده است.
4- دولت عزت ملی و ترك انفعال نماد دیگری از امتیازات این دولت است و از قضا بهانه حمله تسلیم طلبان نیز می باشد. دولت كنونی عزت ملی را عین «مصلحت» و «حكمت» می داند در حالیكه بعضی ها در گذشته مصلحت گرایی را عین حكمت و عزت می دانستند و البته پرواضح بود كه برای عزت و حكمت ارزشی قایل نیستند. تفاوت دولتی كه «عزت» مدار است با دولتی كه «مصلحت»مدار است در این است كه آن یكی به پیش می تازد و دشمن را از مواضع غاصبانه دور می كند ولی این یكی با هر نعره دشمن عقب می رود و سنگرها را به دشمن می سپارد. اما در این میان یك نكته اساسی هم وجود دارد، دولت كار، دولت امام و دولت عزت دقیقاً دولت مردم نیز هست چرا كه مردم از مسئولان خود كار می خواهند وقتی دولت را عازم كار ببینند سختی ها را تحمل می كنند و به افق موفقیت های بزرگ چشم می دوزند از این رو در دولت فعلی اگر چه در بعضی از حوزه ها مشكل مردم تشدید هم شده اما به حادثه اعتراضی- كه در دولت های قبلی بعضاً داشتیم- منجر نشد. وقتی مردم دولتی را با استانداردهای امام منطبق ببینند، كمك به آن را یك تكلیف شرعی به حساب می آورند و از این رو اجماع ملی برای به ثمر نشاندن برنامه های نظام و دولت به راحتی شكل می گیرد در حالیكه در دولت های امتیازخواه و تسلیم طلب مردم با بدبینی به سیاست ها، اهداف و نتایج آن می نگرند.
وقتی مردم دولت خود را دولت عزت بدانند آن را چون جان گرامی ارج می نهند چرا كه هیچ چیز به اندازه عزت ملی، مردم را از نظام سیاسی خود خرسند نمی كند. نمونه كاملاً شفاف این مسئله بروز همگرایی ملی درباره پرونده هسته ای است .
دولت عزت دولت آمال ملتی است كه منافع ملی و دینی خود را بر هر چیز دیگر ترجیح می دهد.
اما دولت با همه آنكه دولت ممتازی است و نباید آن را با دوره های قبل قیاس كرد در عین حال خالی از نقص هم نیست. بخشی از این نقائص تا حد زیادی طبیعی است چرا كه رئیس جمهور فعلی از دل یك تجربه قبلی و یا یك حزب فراگیر و یا یك دولت قبلی متولد نشده است بنابراین انتظار اینكه دولتمردانی متناسب با اهداف ممتاز این دولت از قبل و یا در دوره كوتاه تربیت شده باشند، منصفانه نیست. دولت البته بعد از سه سال تا حدود زیادی مردان خود را شناخته و توانسته است به یك تفكر غالب در میان توده ها و صاحب نفوذ در میان بخش هایی از نخبگان تبدیل شود كه این نوید آینده ای موفقتر را پیش روی قرار می دهد.
سعدالله زارعی
کد مطلب : 6359
