مایكل فلپس، شناگر برجسته آمریكایی، با كسب دو مدال طلا در روز گذشته كه پنجمین طلایش در این دوره بود به ركورد مجموع یازده مدال طلا در المپیك دست یافت و به مرز جاودانگی در حفظ این ركورد حیرتانگیز رسید. او اعلام داشته با كسب 3 مدال طلای دیگر، ركورد هفت مدال در المپیك را خواهد زد. مایكل فلپس در المپیك آتن به هشت مدال- 6 طلا، یك نقره و یك برنز- دست یافته بود، در حالی كه كل ورزش ایران پس از انقلاب تاكنون به 6 مدال طلا دست یافته است. یعنی جناب مایكل فلپس به تنهایی از سازمان و ساختار ورزش كشور بااستعداد و ثروتمندی چون ایران پیشی گرفته است، به زبان دیگر او با 11 مدال طلا از كل تاریخ ورزش ایران بیشتر مدال به دست آورده است.
حال وعدهها و وعیدهای مقامات سازمان تربیتبدنی و تلقی آنها از حیطه فعالیتشان و نحوه آمادهسازی و اعزام ورزشكاران را با شركت گسترده اركان و كاركنان و مدیران سازمان ورزش كمیته ملی و المپیك در پكن مقایسه كنید. در كنار این نكته سیاست غیرمنصفانه انكار زحمات گذشتگان و اختصاص همهچیز به نام و برای خود نه در مدیریت جایی دارد، نه در اخلاق. همانگونه كه فلپس حاصل تنها یك دوره نیست، ورزش هم برشبردار نیست. در حالی كه همیشه دولتهای پیشین پروژههای ورزشی گستردهای را تدارك دیدهاند تنها این دولتهای مستقر هستند كه موفق به افتتاح آنها میشوند، نسبت دادن آن اقدامات سختافزاری را تنها به دولت نهم میتوان فقط از منظر كجسلیقگی و اخلاق آقایان تحلیل كرد. در امر تربیت ورزشكاران هم همین ماجرا بر ورزش رفته است.
ورزشكاران حاصل تنها چند روز و چند ماه نیستند، بلكه باید با برنامهریزی، صبر و مدیریت خردمندانه امكان تحقق اهداف را فراهم آورد. آنچه تا پیش از المپیك بر ورزش كشور رفت را میتوان محصول گذشتگان دانست. المپیك مهمترین آوردگاه سازمان ورزش دولت نهم است. حال باید دید آقایان چه دسته گلی بر سر ورزش كشور مینهند.
اما از اظهارات و تلقیهای غیرواقعبینانه آقایان باید هراسان بود، مبادا حیثیت ورزشی این ملت بزرگ در پكن زیر سوال رود. جناب رئیس ورزش صباحی پیشتر اعلام داشته بود تا پایان سال 88 آماده برگزاری بازیهای المپیك هستند!
این اعتمادبهنفس ستودنی تنها مختص علیآبادی نیست، همه مدیران دولت نهم از چنین خصیصهای برخوردارند. وقتی آدمی صورتمساله را نداند و پدیده مورد بحث را ادراك نكرده باشد، میتواند از این دست اظهارات بیان كند. اما برگزاری المپیك كه هیچ، شركت آبرومندانه در المپیك نیازمند سازوكاری هوشمندانه، علمی و خردمندانه است. كاش در این مسابقات همانگونه كه روسای كشورهای كوچك و بزرگ در پكن حضور یافته و به ورزشكاران خود روحیه میدادند، رئیسجمهور نیز حضور مییافت.
تجربه دیدن المپیك بسیار مهم است. تازه آدمی به ابعاد این اتفاق مهم پیمیبرد. آنگاه ایشان بهتر میتوانست به این امر مهم در صورت باقی ماندن در این پست مساعدت كند. پكن با آنكه باشكوهترین مراسم را تدارك دیده، زیر فشار خردكننده رسانهها قرار دارد. امكانات گسترده ترافیك روان، خدمات حمل و نقل زمینی و هوایی، حفاظت از ورزشكاران، هتلهای درجهیك، اینترنت پرسرعت، خطوط ماهوارهای و مخابراتی، تعذیه مناسب، تداركات عظیم و... همگی از عواملی هستند كه تنها با خوشخیالی و اعتمادبهنفس امكان تحقق ندارند. با این همه اخبار ارسالی از پكن نشانگر حضور همهجانبه اطرافیان و مدیران سازمان تربیتبدنی است. بهگونهای كه شنیده شده است در برخی موارد جا برای مربیان ورزشكاران فراهم نبوده و ورزشكاران بدون مربیان خود به مسابقات رفتهاند!
ظاهرا برخی مدیران دولت نهم علاقه مفرطی به سفر دارند. در فستیوال كن هم در سال جاری حدود 60 مدیر فرهنگی هنری دولتی در جشنواره حضور داشتند! البته این سفرها چندان هم بیراه نیست، حال كه با هزینه ملت، آقایان به سفر میروند، امیدواریم با دیدن تحولات جهانی، تصمیمی برای استفاده بیشتر از راهكارهای عرفی و عقلانی بگیرند، در این صورت این احتمال وجود دارد كه هزینهها چندان هم به هدر نرفته است
کد مطلب : 6061
