سال آخر دوره چهارساله دولت نهم از هفته گذشته آغاز شد و تقریبا همزمان با آن، طرح نقدی کردن یارانه ها - که دولتمردان دوست دارند آن را ابتکاری تاریخی و تصمیمی عجیب و مثال زدنی بدانند - هم با توزیع و جمع آوری فرم های این طرح آغاز شد; اینگونه است که اگر در باطن هم بخواهیم ربط این دو را نادیده بگیریم، ظواهر امر ذهن را به ارتباط تنگاتنگ این دو موضوع توجه می دهد!
درباره این طرح و پیامدها و آثار آن در صورت اجرا، سخنان و نوشته های بسیاری منتشر شده است و این نوشته در پی تکرار آن نیست، بلکه سعی دارد در حد خویش به این سوال پاسخ دهد که عاقبت توزیع و جمع آوری فرم های دولت به کجا می انجامد؟
اگر دقیق تر به رفتار دولت و دولتمردان در سه سال گذشته بنگریم، می بینیم که جمع آوری این فرم ها و اطلاعات کار جدیدی نیست بلکه ادامه رفتار و روشی است که در سفرهای استانی انجام شده است ولی احتمالا بر اثر تجربه، کار با کمی تا قسمتی همسان سازی صورت می گیرد.
دولت نهم از همان ماه های اول عمر خود به سفرهای استانی دست زد و مهمترین اقدام در این سفرها، جمع آوری نامه های درخواست کمک و استمداد ازدولت بود. به طوری که پس از پایان دور اول سفرها، صمیمانه و با کمال افتخار اعلام شد که 9 میلیون نامه جمع شده است.
آنچه اکثریت قریب به اتفاق آن نامه ها می خواستند با آنچه امروز دولت به عنوان هدف نهایی پر کردن فرم ها بیان می کند، یکی است. حتی می توان ادعا کرد که از برکت آن نامه ها، دولت توانسته نتیجه بگیرد که مهمترین اقدام در سال آخر همین است! اما سوال اساسی که می توان پرسید این است که سرنوشت 9 میلیون نامه مزبور چه شد و به کجا انجامید؟ اگر در واقع همه آن نامه ها به سرانجام می رسید (که علی الظاهر امری محال است) احتیاجی به چنین کاری نبود. وقتی مشکل 9 میلیون خانواده ایرانی (که در واقع نماینده 36 میلیون نفر است) حل شده باشد دولت نه دغدغه رای گرفتن دوباره دارد، نه احتیاجی به تحقیق و طرح و فرم و... است و نه اصولا احتیاجی به برنامه های درازمدت و کوتاه مدت است.
حال از زاویه ای دیگر نگاه کنیم. جمع آوری 9 میلیون نامه نشان می دهد چقدر مردم به دولت امید بسته اند و تا چه اندازه انتظار اقدامی شایسته را می کشند اما هر کسی می داند که این امید و انتظار محدوده زمانی دارد و پس از مدتی که امید و انتظار پایان می یابد، نگاه کاملا عکس می شود. اتفاقا همه از جمله دولتمردان حس کرده اند که چنین وضعی فرا رسیده است و اتفاقا دولت بیش از بقیه می داند که چقدر از امیدها و انتظارها برآورده شده و چقدر به ناکامی رسیده و حالا نگاه صاحبان نامه ها عوض شده است.
بر همین مبناست که طرح جدید یعنی توزیع فرم و جمع آوری آن به روش کنونی برنامه ریزی شده است، آن هم در حالی که هنوز هیچ کس - از جمله خود دولتمردان - نمی دانند که پس از پایان جمع آوری این فرمها چه اتفاقی خواهد افتاد!
با همه این احوال، می توان براساس سرنوشت نامه های جمع آوری شده، پیش بینی کرد که چه عاقبتی در انتظار فرم های توزیع شده است، ضمن اینکه براساس گزارش یکی از روزنامه ها، پس از پایان مهلت تحویل فرم خانواده های یک تا سه نفره، تنها یک سوم خانواده ها نسبت به تکمیل و تحویل فرم ها اقدام کرده اند که این موضوع را هم می توان نشانه قضاوت مردم درباره این فرم ها دانست.
حرف نهایی اینکه هرگز نمی توان جمع آوری این فرم ها را به معنی اجرای طرح نقدی کردن یارانه ها دانست; همانطور که با جمع آوری نامه وضعیت 9 میلیون خانوار ایرانی تغییری نکرد و دیگر اینکه نقدی کردن یارانه ها هم با هدفمند کردن آنها فرق دارد و نمی توان به راحتی این دو را یکی گرفت. پس عاقبت توزیع و جمع آوری فرم های جدید دولت هیچ ارتباطی به هدفمند کردن یارانه ها ندارد.
نویسنده : محمدحسین روانبخش
کد مطلب : 5983
