هر سال به بهانه برگزاری هفته دولت(2 تا 8 شهریور) فرصتی پیش می آید تا عملکرد قوه مجریه مورد ارزیابی و نقد قرار گیرد و نقاط ضعف و قوت آن تبیین شود.
خوشبختانه دولت نهم که از حمایت های همه جانبه ارکان نظام و پشتوانه نیرومند رسانه ملی و بسیاری از خبرگزاری ها و مطبوعات و پایگاه های اینترنتی برخوردار است، زبان گویایی هم برای بیان اقدامات کرده و ناکرده و توضیح سیاست ها و برنامه های خود دارد و بعید است زیر این گنبد کبود کسی مدعی مظلومیت یا محدودیت دولت از این جهت باشد. فلذا اگر در این یادداشت کوتاه به بخش کوچکی از ضعف ها و ایرادات عملکرد دولت در سه سال گذشته بپردازیم، در مقابل تعریف و تمجیدهایی که علی القاعده در این روزها از اقدامات دستگاه های مختلف اجرایی شنیده و خوانده خواهد شد، قابل چشم پوشی است و کسی ما را به بی انصافی یا سیاه نمایی و نادیده گرفتن خدمات کارگزاران دولت متهم نخواهد ساخت.
1- دولت نهم از هر جهت استثنایی است. از جمله اینکه از بدو پیدایش نظام جمهوری اسلامی ایران تاکنون سابقه نداشته است قبل از پایان دوره چهار ساله اول خدمت رئیس جمهور، در این سطح وسیع، از نخبگان و سیاست ورزان و فعالان اجتماعی گرفته تا آحاد معمولی مردم با ادامه کار او در دوره دوم مخالف یا لااقل دچار تردید باشند. اکنون رئیس جمهور کشورمان با رقبای جدی روبه رو است که هر یک می توانند در شرایط وجود رقابت عادلانه و منصفانه، از میدان رقابت پیروز به درآیند و ایشان نه تنها آماده حضور در صحنه و آزمون شانس خویش هستند، بلکه هر یک بر اساس تحلیلی که از اوضاع کشور و عملکرد دولت و نارضایتی های مردم دارند، احتمال زیادی برای موفقیت خویش قائلند و پیش از آنکه در عرصه رقابت انتخاباتی از حضور شخص رئیس جمهور نگران باشند، از نابرابر بودن شرایط انتخاباتی و تبلیغاتی و حضور کاندیداهای دیگر بیمناکند. مسلما مهم ترین عامل بروز این وضعیت، عملکرد غیرقابل دفاع دولت در سه سال گذشته و نارضایتی های ناشی از آن در جامعه است که به گوشه ای از آنها اشاره خواهم کرد.
2- برای ارزیابی عملکرد دولت باید معیارها و شاخص هایی را مد نظر قرار داد که امکان سنجش را فراهم آورد. مبنای سنجش هم می تواند وضعیت هر یک از شاخص های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی در بازه زمانی قبل از روی کار آمدن دولت تاکنون یا مقایسه دستاوردها و وضعیت کنونی هر یک از شاخص ها با وعده ها و برنامه های اعلام شده توسط رئیس جمهور در سه سال قبل باشد. روش اخیر برای واکاوی علت روگردانی مردم و حتی برخی شخصیت ها و جناح های سیاسی متحد رئیس جمهور از دولت نهم منطقی تر به نظر می رسد زیرا اکثر تحلیلگران سیاسی و اجتماعی، عامل اصلی موفقیت دکتر احمدی نژاد را در انتخابات قبلی، وعده های اغواکننده و شعارهای فریبنده ای می دانند که برای رفع مشکلات جامعه و بهبود وضعیت زندگی مردم داده شد. بنابراین مقایسه آنچه انتظار می رفت انجام شود با آنچه واقع شده است می تواند ریشه دلسردی و ناامیدی بخش های بزرگی از مردم و گروه های سیاسی متحد رئیس جمهور را روشن سازد.
3- مجموعه وعده ها و شعارهای اعلام شده توسط دکتر احمدی نژاد (در دوران تبلیغات انتخاباتی و چند ماه اول ریاست جمهوری ایشان ) و وزرا (در دوره تلاش برای اخذ رای اعتماد از مجلس شورای اسلامی) را می توان هر دسته را به طور جداگانه بررسی کرد.
گروه اول مواردی است که پس از روی کار آمدن دولت یا به فراموشی سپرده شد (در واقع از آنها غفلت و بلکه نسبت به آنها تغافل شد) یا دولت در مقابل مطالبه مردم، از اصل، دادن چنان وعده هایی را منکر شد. آوردن پول نفت بر سر سفره مردم، افشای مافیای نفتی و نمونه های دیگری از این نوع، در این گروه جای دارند.
گروه دوم از وعده ها یا ادعاهای دولت مواردی است که اصولا یا ملاکی برای بررسی صحت و سقم آنها وجود ندارد یا اطلاعاتی که لازمه این نوع بررسی هاست در اختیار صاحبنظران و کارشناسان قرار نمی گیرد. مثلا اینکه رئیس جمهور می فرمایند ما می توانیم اقتصاد اول دنیا باشیم (بر چه اساس و تا چه زمانی؟) یا اینکه کشور به مرحله ای از پیشرفت های علمی رسیده است که از تمام دنیا دانشمندان برای حل مشکلات علمی خود به ما متوسل می شوند، یا این ادعا که در طول سه سال گذشته دولت به اندازه 16 سال قبل از خود کار کرده است و... در این گروه جای دارند. البته در اکثر این موارد می توان فعلا این ادعاها را مردود دانست.
کد مطلب : 6371
